2026ko udako oporrak. Aurten lasaitzen utziko didazue, nire baitan begiratzen, eta nire poz eta tristuren berri ematen.
Vacaciones del verano del 2026. Este año vais a permitirme un desahogo, mirar en mi interior, y haceros partícipes de mis alegrías y tristezas.
Garai batean batzuek nahi genuen data hori, erretiroa hartzean garrantzia galtzen duena. Orain egun guztiak oporrak dira, ez dago gure herrietatik, gure ingurunetik urrun joan beharrik, leku errepikaezinak bila ditzakegu horietan.
Esa fechas que antaño, algunos deseábamos, y que al llegar a la jubilación dejan de tener importancia. Ahora todos los días son vacaciones, no hace falta ir lejos de nuestros pueblos, de nuestro entorno, en ellos podemos buscar lugares irrepetibles.
Garai bakoitzak bere uneak ditu, batzuk pozez beteak, beste batzuk tristeagoak, eta denoi iristen zaizkigu. Nire ikaskidearekin 60 urte igaro ondoren, Alzheimerraren gaixotasun izugarriak nahi ez nuen errealitate batera itzuli nau; baina, hala ere, saiatuko naiz denboraleari aurre egiten, eta datozen egunetarako bidea hartuko dut, familiako zoriontasun egun haietako oroitzapenei helduz, auzoetako jaiei, eta, ahal dudanean, gure plaza eta kaleetako zalapartaren eta alaitasunaren zatiak hurbiltzen saiatuko naiz orri horietara. Nire inguruko eta nire oroitzapenetako leku enblematikoak bisitatzen ditudan bitartean.
Cada época tiene sus momentos, unos llenos de alegrías, otros más tristes, y a todos nos llegan. A mi, tras 60 años con mi compañera, la terrible enfermedad del Alzheimer me ha devuelto a una realidad no deseada; pero incluso a pesar de ello trataré, de capear el temporal y pondré rumbo a los días venideros, agarrándome a los recuerdos de aquellos días de felicidad en familia, de fiestas en los barrios, e intentaré, cuando pueda, acercar a estas páginas retazos del bullicio y alegría de nuestras plazas y calles. Mientras visito lugares para mi emblemáticos de mi entorno y de mis recuerdos.
Hala eta guztiz ere, nire baitan, egun zoriontsuen, jai-egunen espiritu horrek zirimolaka jarraituko du, eta orain zailtasun handiagoz ikusiko dut haietara agertzea. Berriro berdinak izango ez diren arren nire oroimenean mantentzen diren egunak gogoratzen saiatuko naiz (Paellas, San Juan, San Nikolas, Puerto, Erromo, Andra Mari, Las Mercedes eta Hezetasuna); beste batzuk jada desagertu ziren jai-egutegitik.
A pesar de ello, dentro de mi, seguirá bulliendo ese espíritu de los días felices, de fiesta, a las que ahora me veré con más dificultad para asomarme, trataré de rememorar pensando en los días, que aunque no volverán a ser iguales, permanecen en mi recuerdo (Paellas, San Juan, San Nikolas, Puerto, Romo, Andra Mari, Las Mercedes y la Humedad); otras ya desaparecieron del calendario festivo.
DATORREN IRAILAREN 8AN IKUSIKO DUGU ELKAR!
NOS VEMOS EL PRÓXIMO 8 DE SEPTIEMBRE!
!ONDO PASA!



